തിരിച്ചറിവുകൾ

എത്രയോ കാലം കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌
ഒരു മഴ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക്
ആഞ്ഞു പതിക്കുന്നത്
എത്രയോ വ്യാഴവട്ടങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ്‌
ഉള്ളിൽ ചില നാമ്പ്പുകൾ മുളച്ചുപൊന്തി
തളിരിലകളിടുന്നത്
എത്രയൊ കനവുകൾ പൊലിഞ്ഞു തീരുമ്പോഴാണ്‌
ജീവിതത്തിന്റെ ഉർവരതകൾക്കുമേൽ
ശിശിരം പെയ്തിറങ്ങുന്നത്
മഴ ആരുടേയും അവകാശമല്ല
സ്വപ്നം കാണുന്നവനും കൂടുകൂട്ടുന്നവനും
പെരുവഴിയിലേയ്ക്കിറങ്ങിപ്പോകുന്നവനും
വെറുതേ പിഞ്ചെല്ലുന്ന കൂട്ടുകാരൻ
മാത്രമാണ്‌
വൃക്ഷങ്ങൾ ആരുടേയും സ്വത്തല്ല
ആരുമില്ലാത്തവനും
തളർന്നു വീഴുന്നവനും
കാത്തിരിക്കുന്നവനും
ഉറങ്ങാനൊരു തണൽ മാത്രമാണ്‌
ശിശിരം ആർക്കുവേണ്ടിയും പെയ്തിറങ്ങുന്നില്ല
വന്നുപോകുന്നവനും
ഉണർന്നിരിക്കുന്നവനും
ഉറക്കം കാക്കുന്നവനും
ഒരു തണുത്ത സ്പർശം മാത്രമാണ്‌

നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ

കറുത്ത നിറമുള്ളൊരാൾ കരഞ്ഞും പറഞ്ഞും
ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കു കയറിവന്നു
ചിലമ്പുന്ന ചങ്ങാതിക്കൂട്ടങ്ങളിൽ
വെളുത്ത ചിരിയുള്ള അവൻ
ഒറ്റക്കിരുന്നു
കടലിനു കുറുകെ പറക്കുന്ന
ദേശാടനക്കിളികളെക്കാണിച്ച്
മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന തീരത്തെക്കുറിച്ച്
വാതോരാതവൻ പറഞ്ഞു
ഉടയുന്ന വളപ്പൊട്ടുകൾ ചേർത്ത്
മാലയുണ്ടാക്കാൻ പ​‍ിപ്പിച്ചു
ചകിരിനാരുകൊണ്ട് കൂടുണ്ടാക്കുന്ന
കുരുവിയെയാണവൻ
സ്വപ്നം കണ്ടത്
പിന്നീടെപ്പൊഴോ
മഞ്ഞുരുകി
മഴ പെയ്തു
ആ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ
അവനൊഴുകിപ്പോയി.

ഒരുമിച്ച്

സങ്കടങ്ങളുടെ ഗദ്സമെനിൽ വച്ച്
ഇരുവരും തമ്മിൽ കണ്ടെത്തി
സൗമ്യതയുടെ പദ്മതീർത്ഥത്തിൽ
സ്നാനപ്പെട്ട്
പരസ്പരം കൈചേർത്തുപിടിച്ച്
പരുക്കൻ മണ്ണിലേക്കു പദമൂന്നി
തപ്തബാഷ്പം നിറഞ്ഞ
മിഴികൾക്കു മേൽ
സൂര്യോദയം പോലെ
ഒരു ഹൃദയനിലാവ്
അവരെ വഴിനടത്തി

പരമ്പര

                       
പ്രതിമകൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ​‍് എന്റെ സ്വപ്നം
പ്രതീക്ഷതൻ കുന്നിൻപുറത്തിരുന്നവ
കുറ്റങ്ങളേറ്റു പറയുന്നു
നിലച്ചുപോയ ഘടികാരസൂചികളെടുത്ത്
നെഞ്ചിലാഞ്ഞു കുത്തുന്നു
മിണ്ടാതെ മരവിച്ച ചുണ്ടുകൾക്കുമേൽ
വഴുത്ത തുപ്പലിറ്റുന്നു
മാനത്തുനോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ
അയാൾ ആർക്കോ തുണയായി
മഴ പെയ്തപ്പോൾ അവൾ
കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് അമ്മയായി
വെയിലേറ്റപ്പോൾ അവർ
നമുക്ക് ആരുമല്ലാതായി
മഞ്ഞുചുട്ടെടുത്ത് അവർ
ഭൂമിയെ പൊള്ളിക്കുന്നു
തീയെ നനച്ചെടുത്ത്
പുല്ലിനെ കുളിർപ്പിക്കുന്നു
തലമുറകൾതോറും തന്റെ ബീജം പതിപ്പിച്ച്
പ്രതിമകളുടെ പരമ്പര മണ്ണിൽതീർക്കുന്നു